Billy Griparis Interview

Η περίφημη συνέντευξη για έναν skater είναι κάτι το ιερό. Αναδεικνύει φυσικά την ικανότητα του πάνω στο skate, αλλά πιο σημαντικό, είναι η αναγόρευση της πείρας και της συνεισφοράς του για, και προς, το skateboarding. Μια τέτοια τιμή δεν δίνεται σε οποιονδήποτε. Είναι αυτονόητο. Και στις σελίδες που ακολουθούν μόνο οποιονδήποτε δεν θα δείτε. Πρόκειται για ένα άτομο που για 17 χρόνια τώρα είναι ένας από τους πιο ενεργούς skaters που έχει γνωρίσει η χώρα. Πάνω και εκτός σανιδιού έχει καταφέρει να κάνει πολλά περισσότερα από όσα πολλοί ονειρεύονται, παραμένοντας ατάραχα αυθεντικός, αληθινός, και πιστός skater. Όπως λέει και ο ίδιος τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και αυτό το interview το περιμέναμε για πολύ καιρό.  Κυρίες και κύριοι, είναι μεγάλη χαρά μας να σας παρουσιάζουμε τον Billy Γρυπάρη.

Πες μου Billy ποια είναι η πρώτη σου ανάμνηση από την στιγμή που πάτησες πάνω σε ένα skateboard;
Το χειμώνα του ‘93 όταν ακόμα πήγαινα γυμνάσιο γνώρισα τις πρώτες σοβαρές καταλήψεις, που γινόντουσαν σε όλη την Ελλάδα. Μια μέρα καθώς μπήκα στο σχολείο σαν καταληψίας και ακούγοντας στο προαύλιο έναν πρωτόγνωρο θόρυβο, πήγα να τσεκάρω και βλέπω πέντε μεγαλύτερους από εμένα να κάνουν skate, πηδώντας από ένα υποτιθέμενο jump ramp. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο, πράγμα που με έκανε να κάτσω στο ίδιο σημείο με τις ώρες χαζεύοντας τους. Καθώς πήγα σπίτι για να φάω και να ξαναεπιστρέψω στο σχολείο ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω να αρχίζει μια ταινία που είχε το όνομα “Thrashin”. Εκεί απλά τρελάθηκα! Δεν πίστευα στα μάτια μου το πως μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει ένα κομμάτι ξύλο με τέσσερις ρόδες. Mετά το τέλος της ταινίας έτρεξα στο σχολείο τρελαμένος να βρω τα παιδιά που είδα να κάνουν skate. Με το που τους ξαναείδα το πρώτο πράγμα που τους ρώτησα ήταν “που μπορώ να βρω και εγώ ένα skate”. Βλέπεις, εκείνο τον καιρό δεν υπήρχαν αρκετά skate μαγαζιά (πέντε σε όλη την Αθήνα). Φυσικά για να βρω χρήματα απευθύνθηκα στην καλή μου γιαγιά που ήξερα ότι δεν θα μου χαλούσε χατίρι. Μετά από την αγορά μου το μόνο που ψιθύριζα στον εαυτό μου ήταν ότι θέλω να μάθω να κάνω και εγώ σαν αυτούς που είδα στην ταινία! Απο εκείνη την ημέρα άρχισα να λιώνω στις πλατείες και να γνωρίζω νέους φίλους συλλέγοντας πολλές εμπειρίες.

Ποιος skater τότε σου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση;
Από την παρέα στο σχολείο είχα σαν πρότυπο τον Γιάννη Χαρβαλιά, γιατί έκανε το πιο ψηλό ollie από όλους. Τότε μπορούσε να πηδάει σκαλιά, drops και πολλά άλλα που τον έκαναν να ξεχωρίζει. Τότε τα μόνα κόλπα που κάναμε ήταν διαφοροποιήσεις των 180’s, grind (που το λέγαμε tracker επηρεασμένοι από την εταιρεία trucks που είχαμε), boneless, και flip. Αυτό και μόνο μας έκανε να πετάμε στα ουράνια, χωρίς να μας νοιάζει η εξέλιξη.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια έχεις δει και έχεις μάθει πολλά πράγματα κάνοντας skate. Περιληπτικά πες μου ποια από αυτά ήταν τα πιο σημαντικά για σένα στην πορεία σου;
Όσα χρόνια αναπνέω πιστεύω ότι όλα στη ζωή συμβαίνουν για κάποιο σκοπό και τίποτα δεν είναι τυχαίο. Την ίδια μέρα που είδα το ¨θρυλικό Trashin” γνώρισα τα παιδιά στο σχολείο που μου έδειξαν από που μπορώ να πάρω ένα skate, ανοιγοντάς μου, χώρις να το γνωρίζουν, νέους ορίζοντες. Αργότερα από την παρέα της γειτονιάς  ο καθένας πήρε το δρόμο του κι εγώ τον δικό μου, μόνο που εγώ σε αντίθεση με τους άλλους έμεινα πιστός στο skate. Λόγω της πώρωσης μου να κάνω skate, τσουλώντας μια μέρα γνώρισα δυο παιδιά, τον Γρίβα και τον Κοράκη στην θρυλική πλατεία Φιλοπάππου. Σε αυτούς χρωστάω τη χαρά της εξέλιξη που γνώρισα κάνοντας skate μαζί τους. Είδα τα πρώτα μου skate videos (Usseles Wooden Toys, Hokus Pokus, Video Days) και άρχισα να γνωρίζω skaters από άλλες περιοχές, να συχνάζω σε spots στην Αθήνα και όπου αλλού υπήρχαν μέλη της φυλής τον skaters. Κάνοντας αυτό που αγαπούσα γνώρισα έπειτα τον Γιάννη Γόρδιο μαζί με τον Alberto Καβαδέλα και λίγο αργότερα τον μικρό Γιώτη. Ο Γιάννης μου άλλαξε την αντίληψη πάνω στο skate. Με παρότρυνε να αναλύω τα βίντεο που βλέπαμε μαζί, δίνοντας σημασία όχι μόνο στο κόλπο και την τεχνική, αλλά στο στυλ και στην άνεση του skater. Είναι τόσα πολλά αυτά που έχω κληρονομήσει από αυτόν και την διδασκαλία του όχι μόνο για το skate, αλλά και για τη ζωή. Ελπίζω μια μέρα να μπορέσω να του την ανταποδώσω.
Πέρα απο το skate, αλλά μέσα από το skate εξαιτίας του τραυματισμού μου το 2004, η φούσκα του ονείρου έσκασε, αλλά μέσα από αυτό δημιουργήθηκε κάτι πολύ πιο δυνατό. Λόγω της ακινησίας μου και της ανάγκης μου για δημιουργία άρχισα να βλέπω τα πράγματα πιο ώριμα σχετικά με το μέλλον μου αρχίζοντας δειλά δειλά και πάλι να ζωγραφίζω. Συνειδητοποίησα ότι πέρα από το skate μπορώ να πάρω χαρά και από άλλα πράγματα που κάνω, πράγμα που ήταν απαραίτητο αφού ήμουν καθηλωμένος στο κρεβάτι. Τελικά ουδέν κακό αμιγές καλού, αφού μέσα απο αυτόν τον τραυματισμό και με την παρότρυνση αγαπημένων ανθρώπων, πίστεψα ακόμα περισσότερο στις δυνατότητες μου. 

Είσαι ένας βασικός παράγοντας στην ελληνική skateboarding σκηνή. Είχες φανταστεί ποτέ όταν ξεκινούσες να κάνεις skate ότι θα είχες άμεση σχέση στο μέλλον με πολλά θέματα που αφορούν τη σκηνή μας;
Είναι έκπληξη το πως εξελίσσονται τα πράγματα μετά από 16 και κάτι χρόνια. Αν μου το λέγανε δεν θα το πίστευα. Πιστεύω όμως ότι αν αγαπάς αληθινά αυτό που κάνεις και είσαι πιστός, μόνο καλύτερα θα έρθουν. Λίγοι τελικά αγαπούν πραγματικά το skateboarding και την οποιαδήποτε σκηνή, αν αυτή υπάρχει στη χώρα μας, πράγμα που αποδεικνύεται με το πέρασμα του χρόνου.

Το όνομά σου είναι γνωστό σε πολλούς ανθρώπους εκτός των συνόρων μας. Σου είχε βγει κάποτε και το παρατσούκλι “The International Man Of Mystery”. Πως το κατάφερες αυτό;
Πραγματικά, δεν ξέρω πως έγινε αυτό. Απλά ήταν η περίοδος που έκανα μόνο skate και καθημερινά βρισκόμουν σε κάθε σημείο της πόλης (τίποτα δεν είναι τυχαίο). Εκείνη τη χρονική περίοδο είχε αρχίσει η Ελλάδα να υποδέχεται γνωστούς ξένους skaters από Ευρώπη και Αμερική. Οι συγκεκριμένοι τύποι δεν γνώριζαν τα spots οπότε τρυγυρνούσαν στο κέντρο σαν τις άδικες κατάρες προσπαθώντας να βρουν κάποιο καλό spot να κάνουν skate. Απλά ήμουν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Στη συνέχεια παρέα και skate μαζί σε όλα τα spots περνώντας καλές στιγμές, χειροκροτώντας όλα τα καλά κόλπα που έχουν γίνει στην πόλη μας. Μέχρι σήμερα κρατώ επαφή με αποτέλεσμα να έχω φίλους σε κάθε σημείο του κόσμου.  Στην τελική όλοι οι skaters, γνωστοί και άγνωστοι, είναι προέκταση του εαυτού μας, αναζητώντας τα ίδια ακριβώς πράγματα που αναζητά ο καθένας μας, πράγμα που κάποιοι δεν έχουνε ακόμα πάρει ακόμα χαμπάρι στη χώρα μας.

Ποιο άτομο, που δεν είχες ξανασυναντήσει, σε ξάφνιασε που γνώριζε ποιος εισαι;
Μια μέρα χτυπάει το κινητό μου και αντικρίζω έναν τρελό αριθμό. Απαντάω και μετά από 10 δευτερόλεπτα καταλαβαίνω ότι μιλάω με τον Arto Saari που είχε πάρει το τηλέφωνό μου από το γνωστό φίλο (φωτογράφο) Antton Miettinen, λέγοντας μου ότι θα έρθει εδώ και θέλουν να είμαι μαζί τους. Ητάν απλά τιμή μου, δεν μπορούσα να αρνηθώ.

Το όνομα σου είναι επίσης συνώνυμο πλέον και με την Athens Voice. Πως και πότε ξεκίνησε αυτή η συνεργασία;
Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα το 2003 από την Athens Voice για να κλείσουμε μια συνάντηση. Αρχικά ήθελαν τη ζωγραφική του Billy ώστε να κάνω ένα εξώφυλλο μαζί με μια συνέντευξη για τη σκηνή του graffiti που είναι το κρυφό μου πάθος. Όλα έγιναν με μαγικό τρόπο που με συνεπήρε. Κράτησα λοιπόν επαφές, αλλά λίγο μετά έκανε την εμφανισή του ο τραυματισμός μου. Όλο αυτό το διάστημα και μέχρι να σταθώ στα πόδια μου, σχεδίαζα εικονογραφήσεις για την εφημερίδα. Γνώριζα ότι αραιά και που ο Ατμάς (πολύ παλιός skater από τους Thunder Boys της Θεσσαλονίκης και υπεύθυνος του Microxtreme στην Αθήνα) έγραφε για skate στην AV. Μετά από μερικούς μήνες, ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας μου πρότεινε να ξεκινήσω να γράφω μια δική μου στήλη, αφού ήξεραν ότι γνώριζα το αντικείμενο. Σκεπτόμενος την προοπτική του να γράφω κάθε εβδομάδα τρόμαξα αρχικά, αλλά ταυτόχρονα το είδα σαν πρόκληση, με αποτέλεσμα να δεχτώ τη συγκεκριμένη πρόταση.

Σε ποιο μέρος, που δεν θα περίμενες ποτέ βρεθείς, σε έχει πάει το skateboarding;
Μπορώ να πω ότι πότε μου δεν είχα στόχο να ταξιδέψω σε άλλες χώρες. Όλα τα μέρη που έχω βρεθεί με το skate δεν τα είχα φανταστεί ποτέ. Το πιο αδιανόητο σημείο που με έχει πάει το skate ήταν στη Μήλο στο event “Red Bull Pirates” όπου κάναμε skate πάνω σε λεία βράχια. Πραγματικά ήταν τρομερή εμπειρία για όλους όσους ήταν εκεί, αδιανόητη βέβαια, αλλά μοναδική, πράγμα που επιβεβαιώνει τη σημασία της έννοιας skate and create στην πράξη.

Πες μου για την πρώτη φορά που πήγες στο εξωτερικό για skate.
Για χρόνια παρακολουθούσαμε όλα τα contests στην Ευρώπη που είχαν γίνει θεσμός. Ο στόχος μας ήταν να επισκεφτούμε κάποιο event από αυτά που γινόντουσαν την καλοκαιρινη περίοδο. Μαζί με τον Κώστα (Μάνδυλα) είχαμε βρει την τέλεια  χειμερινή δουλεία προμοτάροντας το νέο τότε προϊόν στην Ελλάδα, το γνωστό Lucozade σε σχολεία, κάνοντας ένα μικρό demo για δύο ώρες, με αποτέλεσμα να έχουμε ένα κολαριστό πεντοχίλιαρο στην τσέπη μας και άπειρα Lucozade στο ψυγείο μας. Όλη την εβδομάδα το κάναμε τέσσερις φόρες μαζεύοντας αρκετά λεφτά για έκεινο τον καιρό (1998). Μέρα με τη μέρα πλησιάζαμε όλο και πιο κοντά στο σκοπό μας. Προορισμός μας ήταν η Γερμανία για το “Munster Monster Mastership” το μεγαλύτερο contest παγκοσμίως. Η σύνθεση του ταξιδιού: εγώ, Κώστας Μάνδυλας, Βασίλης Απαμάν (R.I.P.) και Συμεών Ντολγοπόλοφ, που ήταν και γνώστης της χώρας. Πραγματικά δεν μας ένοιαζε καθόλου το που θα μείνουμε. Το μόνο που θέλαμε ήταν να βρεθούμε εκεί και ας κοιμόμασταν και στον δρόμο. Μόλις πατήσαμε το πόδι μας στο skate park παράλυσε το σώμα μας και πραγματικά ανατρίχιασα ολόκληρος όταν τσούλησα μέσα σε αυτό. Αναρωτιόμουν μαζί με τον Απαμάν τι κάνουμε εμείς εδώ και γιατί ήμασταν τα θύματα της παρέας που θα παίρναμε μέρος. Όλα τα μεγάλα ονόματα ήταν εκεί και αντικρίζοντας τους για πρώτη φορά μας έπεσαν τα δόντια. Τα κόλπα πέφτανε βροχή και μόνο βλέποντας μπροστά σου τους Danny Way, Tony Hawk, Colin McKay κ.α. να κάνουνε vert, πραγματικά απορείς με το επίπεδο αυτών των ανθρώπων. Πριν το ξεκίνημα του event το στάδιο είχε τερματίσει από κόσμο. Η έκπληξη για μένα ήρθε όταν με κάλεσαν να ανοίξω τον παγκόσμιο διαγωνισμό! Όλα τα μάτια των pro έπεσαν πάνω μου, αλλά η ενθάρρυνση που μου έδωσε ο μέχρι τότε άγνωστος σε εμένα Frank Hirata με εμψύχωσε, με αποτέλεσμα να περάσω στον δεύτερο γύρο. Καθόλου άσχημα για τον πρωτάρη Έλληνα (χαχα). Απλά ήτανε τρέλα η όλη κατάσταση, γεμίζοντας μας ανεκτίμητες εμπειρίες. Αυτό μας έκανε να θέλουμε να ταξιδέυουμε συνεχώς.  
 
Αυτές τις μέρες πως είναι το πρόγραμμα σου; Πως είναι μια συνηθισμένη μέρα για σένα;
Καμία μέρα δεν είναι ίδια με τις άλλες λόγω του γεγονότος ότι η δουλειά μου δεν απαιτεί να βρίσκομαι σε συγκεκριμένα μέρη, συγκεκριμένες ώρες. Είμαι λοιπόν ελεύθερος να ρυθμίσω το πρόγραμμα μου όπως εγώ νομίζω. Βέβαια εκτός από αρμοδιότητες που έχω στην Athens Voice έχω αρκετές δουλείες και με τον καλλιτεχνικό χώρο, που κάποιες είναι χαλαρές και κάποιες άλλες πιο απαιτητικές. Μην ξεχάσω και την δουλεία για το Flipside. Αυτόν τον καιρό είμαι αρκετά πιεσμένος γιατί συμμετέχω σε μια έκθεση και παράλληλα πρέπει να συγκρατήσω το μυαλό μου σε skate mode ώστε να ολοκληρωθεί επιτέλους αυτό το interview.

Πως έχουν αλλάξει οι καταστάσεις από τότε που ξεκίνησες να κάνεις skate μέχρι σήμερα;
Σίγουρα με το πέρασμα του χρόνου αλλάζουν πολλά σε μια σκηνή. Αν σκεφτείς ότι έχω δει πολλές γενιές να περνούν από μπροστά μου, ναι έχουν αλλάξει πολλά. Αρκετά ταλέντα εξαφανίστηκαν μέσα σε μιά νύχτα, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, οικογενειακές υποχρεώσεις, έλλειψη ελεύθερου χρόνου, ανάγκη για εργασία, άλλοι μπλέξανε με άσχημες καταστάσεις, πάνω κάτω όλοι ξέρουμε τους λόγους. Πολλοί άλλοι το έπαιξαν υπεράνω, αλάνθαστοι τύποι και το μόνο που ήξεραν να κάνουν καλά ήταν να κρίνουν άλλους skaters. Σήμερα αυτοί που κρίθηκαν ακόμα τσουλάνε στις πλατείες, σε αντίθεση με τους κακοήθεις που τους ρούφηξε η νεοελληνική κουλτούρα. Δεν θα κάτσω να αναφερθώ σε καταστάσεις του πριν συγκρίνοντας με το σήμερα, γιατί αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Αυτό μπορεί να το κάνουν αυτοί που είναι εκτός σκηνής, έχοντας μια καλή ανάμνηση στο μυαλό τους. Πρέπει να κοιτάζουμε μπροστά. Πιστεύω πως όλοι οι skaters γνωρίζουν τι έχει προσφέρει ο καθένας από εμάς. Το μόνο που κατακρίνω είναι ότι πλέον δεν υπάρχει σεβασμός και όλα έχουν ισοπεδωθεί. Να θυμάστε ότι σε όσους το skateboarding έχει αποδώσει με οποιονδήποτε τρόπο δεν έχει γίνει τυχαία. Η ζωή κρύβει αρκετές παγίδες που μπορούν να σε βγάλουν από το δρόμο σου. Η σκηνή του skateboarding είναι αρκετά σκληρή και πραγματικά θέλει γερά άντερα για να αντέξεις να παραμείνεις ενεργός σε μεγάλη ηλικία. Γι’ αυτό πλέον υπάρχουν όλα απλόχερα στην σκηνή και όσοι haters νομίζουν ότι αδικούνται, εδώ είναι η κόλαση και εδώ ο παράδεισος κύριοι. Το σημαντικότερο πράγμα σε έναν skater εκτός του ταλέντου είναι να αγαπάει αυτό που κάνει! 

Ποιους από τους νέους skaters ξεχωρίζεις και γιατί;
Η νέα γενιά είναι πάρα πολύ δυνατή. Για μένα τα άτομα που ξεχωρίζουν για το ταλέντο τους και φυσικά για τον χαρακτήρα τους είναι οι εξής: Θωμάς Κολούσης, Νίκος Μολοχτός, Giorgio Ζάβος, Μιχάλης Βασιλάκης, Κωσταντίνος Μαυρίδης, Νότης Αγγέλης,  Γιάννης Γκεκόπουλος,  Νίκος Τσεκούρας, Νέστορας Χαριτωνίδης, Θάνος Πάνου, Θανάσης Φλόκας.  Είναι τα παιδία που βλέπεις στα μάτια τους ότι ήρθαν στην σκηνή και θα παραμείνουν χωρίς να είναι περαστικοί, έχοντας μεγάλη ικανότητα να πάρουν τη σκυτάλη και να αντιπροσωπεύσουν την ελληνική σκηνή! Θα δείτε πολλά από αυτούς.

Τώρα που μπαίνουμε σε μια νέα δεκαετία, τι πιστεύεις θα χρειαστεί η ελληνική skateboarding κοινότητα για να συνεχίσει να εξελίσσεται;
Θα πρέπει υπάρχει ενότητα μεταξύ μας. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Να ρίξουμε τους εγωισμούς μας και να δουλέψουμε ακόμα περισσότερο για το skateboarding στην χώρα μας, φροντίζοντας τον κόσμο που αξίζει να πάρει από αυτό. Να μπορέσουμε να κάνουμε πραγματικότητα την επιστροφή κάποιων σημαντικών ανθρώπων που είναι εκτός σκηνής, να συνεχίσουμε να πωρώνουμε τη νέα γενιά με τον σωστό τρόπο και μαζί με όλα αυτά να περιμένουμε να καθαρίσει το τοπίο από τα θύματα της μόδας και τα παράσιτα που τρώνε από εμάς. Μπόρα είναι θα περάσει, εσείς ήρθατε τώρα, εμείς ήμασταν ήδη εδω.